شیطان در مقایسه با پاکستان، اشرف مخلوقات نظام هستی می‌نماید!

تنها کشور شرور و منافقی چون پاکستان می‌تواند:
به تعهدات راهبردی خود با کشور پادشاهی سعودی پشت کند؛
در برابر ترامپ زانو بزند و هفت کرسی فلک را زیر پایش بگذارد؛
با رژیم ولایت فقیه نرد عشق ببازد؛
با اتکا به برکت آمریکا، در تنگهٔ هرمز پرچم برافرازد و خودنمایی کند؛
در روزی که میزبان سه وزیر خارجه است، سرزمین کنر (جغرافیای مبارک خراسان )را بمباران نماید؛
و در حالی که خود مادر تروریسم، پدر افراطیت، مدرسهٔ شقاوت و مکتب رذالت است، نمایشنامهٔ مضحک صلح به راه اندازد.

پاکستان با بهره‌گیری از فقدان مشروعیت و مقبولیت رژیم امارت در افغانستان، خواستار ایجاد نواری به‌اصطلاح امن به عمق پنجاه کیلومتر در مرز شده است.
این، چهرهٔ حقیقی سیاست در کشوری است که پیشوند نامش «جمهوری اسلامی» است!
افتادن این عنصر ... در جریان استقبال از وزیر امور خارجهٔ کشور متمدن مصر، سروش حق بود که فرمود:
ای مگس عرصه‌ی سیمرغ نه جولانگهٔ توست!

طالبان،
آیا زمان آن نرسیده است که امارت ... حاکم در کابل به عمق این فاجعه بنگرد، بساط ظلم و جهل را برچیند و به خواست اکثریت مردم افغانستان پاسخ مثبت دهد؟
آیا وقت آن نرسیده است که از افراطیت، خشونت و بربریت دست بردارد تا بار دیگر در این سرزمین زخمی و خونین، دریایی از خون جاری نشود؟
طالبان هنوز این فرصت را دارند که از عقل، عدل و خرد بهره گیرند و نگذارند سرزمین مظلوم افغانستان به میدان نبرد همسایگان شرور و منافق تبدیل شود.
آنان باید بدانند که پاکستان ایشان را بر سر کار آورده است تا از فقدان مشروعیت ملی و بین‌المللی بهره‌برداری کرده و اهداف شوم خود را دنبال کند و در پی سیطره بر خاک مبارک خراسان برآید.

رژیم امارت، تا دیر نشده‌است باید به مردم بازگردد، از تاریخ بیاموزد و بداند که هیچ نظامی با ظلم و بربریت باقی نخواهد ماند و بدون مشروعیت ملی، از اقتدار و‌ثبات برخوردار نخواهد شد.

عبدالحی خراسانی