گروه‌های مخالف طالبان در مخمصمه‌ی بزرگی گرفتار آمده‌اند. از یک‌سو با مطالبات متفاوت جامعه‌ی متکثر افغانستان برای تغییر بنیادین روبرو هستند و از سوی دیگر با واقعیت سخت تنهایی سیاسی. آنان بین مطالبات قدرت‌های بزرگ و واقعیت تسلط جغرافیایی طالبان نیز مستاصل مانده‌اند. تقریبا هیچ کشوری در چهار سال گذشته از گزینه‌ی تغییر در افغانستان حمایت نکرده‌اند. امریکا و متحدین غربی‌شان به صراحت اعلام کرده‌اند که هیچ تمایلی به حمایت از مخالفان طالبان ندارند و متحدین سنتی مخالفان طالبان یعنی روسیه، هند و ایران به نحوی از انجنا آنان را کنار گذاشته‌اند.

در جهانی که قدرت و روز تعیین‌کننده‌ است، مخالفان طالبان چهار سال گذشته را در صبری استراتژیک سپری کرده‌اند. سپری که شاید تحولات جهانی و منطقه‌ای به سمتی حرکت کند که قدرت‌های منطقه‌ای و‌ جهانی به آنان مراجعه کنند.
سیاست‌های طالبانی و عدم اصلاحات بنیادین در شیوه‌ی حکومت‌داری آنان، ایتلاف با هند و دشمنی با پاکستان، کورسوی امیدی را برای مخالفان طالبان ایجاد کرده که منطقه در چرخشی دیگر، از طالبان روی گردانند و به آنان توجه خواهند کرد.

از آنجا که افغانستان سرزمین تحولات پیش‌بینی‌ناشده است، احتمال این‌که صبر استراتژیک مخالفان طالبان به ثمر نشیند، کم نیست.
به نظر می‌رسد که طالبان با روابط بسیار تنگاتنگ با هند، اعتماد پاکستان را سلب کرده باشند و از آن‌جا که هند دارای روابط نزدیکی با اسراییل است، حساسیت ایران را هم برانگیخته باشد و برای نخستین‌بار منافع ایران و پاکستان در حمایت گروه‌های مخالف طالبان تلاقی کند.

داوود عرفان