در برابر طالب حتماً پیروز می‌شویم؛ اما به چند شرط.

۱. به خود تکیه کنیم، نه به منجیان موهوم.
گاه به این قدرت دل نبندیم و گاه به آن قدرت؛ گاه به این سیاست‌مدار امید نبندیم و گاه به آن. آزادی را دیگران برای ما به ارمغان نخواهند آورد. نخستین شرط پیروزی، اتکای به خود است.

۲. توکل کنیم؛ اما در میدان بمانیم.
توکل، نام دیگر سکون نیست؛ توکل، همراهِ حرکت است. چنان‌که بر مزار یکی از مشایخ بخارا نوشته بودند: «دل به یار و دست به کار.»
بکوشیم و باور داشته باشیم که خداوند، تلاش صادقانه و مبارزه در راه حق را بی‌پاداش نمی‌گذارد.

۳. صبر استراتژیک داشته باشیم.
پیروزی‌های بزرگ، یک‌شبه به دست نمی‌آیند. صبر استراتژیک یعنی مبارزه کنیم، اما اسیر شتاب و ناامیدی نشویم؛ راه را ادامه دهیم، حتی اگر نتیجه دیر برسد.

۴. تشکل بسازیم.
دوران تکیه بر یک قهرمان گذشته است. امروز، قدرت در سازمان‌یافتگی است. اگر روزی مسعودی تاریخ ساخت، امروز مسعود شدن، کار یک ملت است؛ کار یک تشکل، نه یک فرد.

۵. آرمان داشته باشیم.
تشکل بی‌آرمان، کالبدی بی‌روح است. نه با روشنفکریِ بی‌تعهد می‌توان آینده ساخت و نه با توده‌ای که افقی پیش روی خود نمی‌بیند. گاه چهار انسان آرمان‌گرا، از هزاران نفر بی‌هدف اثرگذارترند.

۶. روایت وحدت بسازیم، نه روایت تفرقه.
اگر خود را نماینده یک قوم، یک منطقه یا یک گروه معرفی کنیم، پیش از آن‌که دشمن ما را شکست دهد، خود را شکست داده‌ایم. پیروزی، تنها در میدان جنگ به دست نمی‌آید؛ پیش از آن، باید دل‌های مردم را فتح کرد. این کار، تنها با روایتی انسانی، فراگیر، مبتنی بر محبت، عدالت و کرامت ممکن است.

۷. منتظر بزرگان نمانیم.
بزرگان این سرزمین، هر یک در دوره‌ای از تاریخ، نقش خود را ایفا کرده‌اند و سزاوار احترام‌اند. اما آینده را نسل جوان خواهد ساخت. احترام بگذاریم، اما منتظر نمانیم؛ خود، طرحی نو دراندازیم.

۸. از امروز، برای فردای حکومت‌داری آماده شویم.
هم‌زمان با مبارزه، به فرهنگ‌سازی، آموزش و تربیت نسل متخصص بیندیشیم. بارها در میدان جنگ پیروز شدیم، اما در ساختن حکومت ناکام ماندیم. این بار، آن تجربه نباید تکرار شود.

۹. هجرت درونی کنیم.
امروزه تنها از سرزمین خود مهاجرت نکرده‌ایم؛ باید از کینه‌ها، عقده‌ها و دشمنی‌های گذشته نیز هجرت کنیم.
«آدمی نو بباید و عالمی نو.»
اگر خود نو نشویم، جهانی نو نیز نخواهیم ساخت.

۱۰. همسایه را دوست بداریم.
خاخام هیلل گفته است: «عصاره همه پیام‌های الهی این است که همسایه‌ات را مانند خودت دوست بداری.» در سنت اسلامی نیز بر حق همسایه بسیار تأکید شده است.

در افغانستان، همسایه یعنی همه اقوام؛
در منطقه، یعنی همه کشورهای هم‌جوار؛
و در جهان، یعنی همه انسان‌ها.

پیام ما باید به همه پیام دوستی، عدالت و کرامت باشد، نه تهدید و نفرت.
غمگین مباشید
قرآن می‌فرماید:
«سست مشوید و غمگین مباشید؛ اگر مؤمن باشید، شما برترید.»
با رعایت این شروط، شما پیروز خواهیم شد.
پیروزی، پاداش ملتی است که خود را برای آن آماده می‌کند.

عبدالشهید ثاقب