افغانستان امروز بهای سنگین دهه‌ها جنگ، فساد، اختلافات سیاسی وناکارآمدی را می‌پردازد. بخشی از این وضعیت، نتیجه عملکرد کسانی است که سال‌ها قدرت را در اختیار داشتند، اما در حساس‌ترین لحظات، کشور را ترک و مردم را با سرنوشت دشوارشان تنها گذاشتند.

از همین رو، انتظار منطقی و اخلاقی این است که این چهره‌ها، پیش از آنکه بار دیگر خود را به‌ عنوان منجي، رهبر یا مدعی قدرت مطرح نمايند، با مردم صادقانه سخن بگویند، مسوولیت عملکرد گذشته را بپذیرند و از مردم افغانستان پوزش بخواهند. عذر خواهی، نشانه ضعف نیست؛ بلکه نشانه بلوغ سیاسی، صداقت و احترام به افکار عمومی است.
هیچ سياست بازي را نمی‌ توان سراغ داشت كه بدون پاسخگویی، اعتماد از دست‌رفته مردم را دوباره به دست آورد. مشروعیت سیاسی تنها از ادعا و شعار به دست نمی‌آید، بلکه از مسوولیت‌پذیری، شفافیت و پذیرش اشتباهات گذشته سرچشمه می‌گیرد.

همچنین، دعوت مردم به پذيرش نسخه هاي طراحي شده توسط فيگورهاي سياسي ديروز بمثابه راه حل مشكلات كشور، خبط سياسي ديگري است كه اين عناصر تلاش مي نمايند تا بر مردم تحميل نمايند، در حاليكه خود به عملي بودن تیوري شان باور و ايقاني ندارند، لذا نسخه سازي ها و نقشه راه پرسش‌های جدی اخلاقی و سیاسی ایجاد می‌کند. اگر کسی به درستی راهی که پیشنهاد می‌کند باور دارد، باید نخست آمادگی خود را برای پذیرش هزینه‌های ناشی از آن نیز نشان دهد.

افغانستان بیش از آنکه به تکرار چهره‌های گذشته نیاز داشته باشد، به فرهنگ پاسخگویی، مسوولیت‌پذیری و احترام به اراده مردم نیازمند است. آینده این کشور با پذیرش حقیقت، نقد صادقانه گذشته و اعتمادسازی دوباره ساخته می‌شود، نه با نادیده گرفتن اشتباهات و بازتولید همان الگوهای تگراري و شكست خورده.

عبدالاحمد فیض