چرا گروه های تحت ستم، اشتباهات خود شان را بیش از حد بزرگ می بینند و شروع می کنند به ملامت کردن همدیگر، در صورتی که گروهای حاکم اشتباهات بزرگتری می کننند ولی حتا همین گروه های تحت ستم آن اشتباهات را کوچک می بینند و قبول میکنند؟
جواب این سوال به مفهومی است به نام "ستم درونی شده" (Internalised Opression) نهفته است. ستم درونی شده یعنی گروه های تحت ستم، ارزشها، پیش داوری ها و انتظارات گروه حاکم را بدون ارزیابی و معمولا ناخودآگاه می پذیرند و آن را علیه خود و همگروه های خود به کار می برند. بعضی از عواقب برجسته این نوع رفتار به صورت ذیل است.

1- ستم درونی‌شده با احساس حقارت همراه میشود. افراد متعلق به گروه‌های تحت ستم، به طور مداوم پیام‌هایی از جامعه دریافت می‌کنند که آن‌ها را «ناقص»، «ضعیف» یا «اشتباه» معرفی می‌کند. این پیام‌ها به مرور زمان درونی شده و باعث می‌شوند آن‌ها خودشان و هم‌طبقه‌ای‌های خود را با استانداردهای بسیار سخت‌گیرانه‌تری قضاوت کنند. آن‌ها اشتباهات یکدیگر را به عنوان دلیلی بر تایید همان کليشه‌های منفیِ گروه حاکم می‌بینند.

2- گروه حاکم کنترل منابع، امنیت و ساختارهای قدرت را در دست دارد. به همین دلیل، انتقاد از گروه حاکم با هزینه‌های سنگین و خطر (از دست دادن شغل، طرد شدن یا خشونت) همراه است. در مقابل، انتقاد از افراد درون گروه خودی معمولاً امن‌تر است و پیامد مستقیمی برای بقای فرد ندارد.

3- گروه های تحت ستم برای نشان دادن شایستگی خود و پذیرفته شدن در جامعه به کمال گرایی غیر قابل دسترس رو می آورد. این فشار باعث می‌شود اشتباهات کوچک در گروه خود را برنتابند و آن را بزرگ‌نمایی کنند، زیرا می‌ترسند این اشتباهات به کل گروه تعمیم داده شود.

این مقدمه بود، اما نتیجه گیری مساله:
1- برای رفع مشکلات مهاجرتی و خدمات رسانی بهتر به هزاره های که شهروند استرالیا هستند، در دولت استرالیا ثبت کرده اند که زبان هزارگی را جدا از فارسی بررسی کنند. این مساله بر اساس تجربیات زیسته افراد انجام شده است. این مساله در عین حالی که پیامد های مثبتی برای هزاره های ساکن استرالیا دارد، ولی چندان مهم نیست که به عنوان یک "مساله" یا "مشکل" بررسی شود. یعنی حتا اگر اشتباه هم باشد بسیار اندک و غیر قابل توجه است. دولت استرالیا نیز اگر بخواهد زبان هزارگی را به عنوان زبان رسمی جداگانه بشناسند، حتما بررسی های اکادمیک انجام خواهد داد.

2- اما همان مساله "ستم درونی شده"، همان "ترس از ترد شدن" از جامعه کلان فارسی زبان، همان "معیارهای کمالگرایانه" سبب شده است که تعداد زیادی در این باره نظر بدهند که هیچ، حتا تعداد قابل توجهی از افراد بسیار شایسته رو بیاورند به تمسخر کردن و کم زدن همدیگر. شبیه "کل کل" کردن افراد لوچک که بسیار آزار دهنده است. لطفا اگر نظر تان مخالفت یا موافق است، به تحقیر و تخفیف همدیگر روی نیاورید. هزاره ها که به خاطر ستم های چندین قرنه در کشورهای مختلف پراکنده شده اند، ممکن است لهجه و زبان شان و ارزشها و باورهای شان تغییر کرده باشد. این خود نشان مظلومیت است که باید پاس داشته شود نه این که مورد تمسخر و استهزا قرار بگیرد.
خوش باشید، به همدیگر کمک کنید، و از این که عضوی از شما به نظر شما اشتباه میکند، نترسید.

تقی امینی