محاصره حوزه علمیه خاتم‌النبیین کابل که توسط طالبان انجام شده، نباید صرفاً بخشی از یک اختلاف بر سر مالکیت یا وضعیت حقوقی یک ملک تلقی شود؛ بلکه این اقدام را باید در چارچوب روندی دید که طی ماه‌های اخیر به محدودتر شدن فعالیت نهادهای علمی، دینی و رسانه‌ای شیعیان افغانستان انجامیده است.
از بستن بخش‌های مختلف خاتم‌النبیین و تلویزیون تمدن تا دخالت در مدیریت دانشگاه خاتم‌النبیین، همه این موارد را می‌توان در امتداد روند اعمال محدودیت‌های گسترده‌تر بر نهادهای شیعی دید.

در چنین شرایطی، تخلیه حوزه عملاً می‌تواند به معنای واگذاری دایمی آن باشد. تجربه ماه‌های گذشته نیز نشان می‌دهد آنچه ابتدا با عنوان «تعطیلی» یا «اقدام اداری» آغاز می‌شود، ممکن است در نهایت به کنترل کامل یک نهاد توسط طالبان منجر شود.
از این رو، مساله فقط یک ساختمان نیست؛ مسئله، دفاع از حق شیعیان افغانستان برای داشتن نهادهای مستقل آموزشی، دینی و فرهنگی است.
طلاب و مردم حاضر در حوزه نیز باید از هرگونه درگیری و اقدامی که جان آنان را به خطر بیندازد، پرهیز کنند؛ اما تخلیه نباید به راه‌حلی عادی برای اعمال فشار بر یک جامعه مذهبی تبدیل شود.

خاتم‌النبیین را نباید تنها مجموعه ای از ساختمان‌ها در یک نقطه مهم کابل دید.
این مجموعه بخشی از دارایی معنوی شیعیان افغانستان است و حتی عملکرد نادرست یا ضعف‌های متولیان کنونی آن نیز نمی‌تواند دلیل موجهی برای چشم‌پوشی از حفظ این دارایی باشد.

سید احمد موسوی مبلغ