شهروندان کشور در واکنش به رسوایی های جنسی طالبان می گویند هر طالب در هر سطحی که قرار دارد از نظر چشم دوختن به ناموس دیگران، بی حیایی و فساد یک فضلی تمام عیار است. آنها می گویند جهاد و شریعت یک دام و فریب است.از مدارس بی بندوبار جهادی صرفا تحریک و جنون جنسی تولید می‌شود، نه دانش و انسانیت. طالبان صدها طفل و‌نوجوان احساساتی را به نام رفتن به بهشت و حور بهشتی به انتحاری سوق دادند، اما خود شان منتظر حور بهشتی نمانده،با راه اندازی روند «رشوه بگیر و زن بگیر» و استفاده از فقر مردم در پنج سال چهار زن گرفتند و تمام عم و غم شان تحریک جنسی است، زیرا در مدارس جهادی اذیت جنسی شده و عقده جنسی دارند.به عباره دیگر طالبان و سایر گروه های استفاده جوی جهادی کنونی و قبلی در افغانستان بر ستون دین سقف معیشت برپا کردند.

پنج فیصد رسوایی و خیانت طالبان رسانه ای می گردد و بقیه مخفی می ماند.مردم هم نآگاه ،احساساتی بوده مشکل دارند و یک رسوایی و آشفته بازار را نظام و امارت می گویند. اگر مردم آگاه و هوشیار می داشتیم، طالبانیزم و بدبختیزم در کشور رشد نمی کرد.
اگر مردم آگاه و روشن فکر می داشتیم رسوایی به نام طالب پنج سال دوام نمی کرد.
الحق که بدبختی را خود به دستان خود رقم می زنیم. این در حالی است که طالبان در سی سال گذشته به نام مبارزه با شر و فساد و تطبیق شریعت هزاران آدم را کشتند و همین حالا هر روز مردم عام را شلاق می زنند، در دوره حاکمیت خود از هیچ گونه شر و فساد دریغ نمی کنند و اعضای فاسد و تبهکار شان را هیچگاهی مجازات نمی کنند؛ اما اذیت های خیابانی و لجاجت های امر به معروف در جاده ها،به مردم است نه به مفسدین خودی که هیچ نوع پایبندی به اصول دین ندارند.طالبان در حالی که به دلیل فساد گسترده اداری، مالی، رسوایی های جنسی، خویش خوری و رشوه خوری زیر فشار رسانه ها و افکار عامه قرار گرفتند دست به یک سلسله تبلیغات دینی و امتحان گیری دینی در ادارات می زنند و در واقع فریب و خاک پاشی به چشم مردم است.فریب و روسیاهی به نام دین که دیگر نمی چسپد، اعتبار و خریدار ندارد.