هیچ ساخته از سازنده برتر نیست، هیچ سازنده از ساخته کمتر نیست!
ارتش پاکستان تازه دشمن ما نشده است. زمانی که تروریستان و ملیشه‌های پاکستانی دوشادوش طالبان بر شمالی تجاوز کرده، سیاست زمینِ سوخته را اعمال می‌کردند و افغانستانِ زیر حاکمیت طالبان عملاً به صوبهٔ پنجم پاکستان بدل شده بود، بسیاری از مدعیان ملی‌گرایی نه‌تنها صدای اعتراض بلند نمی‌کردند، بل از طالبان حمایت نیز می‌کردند. اگر مداخله و تجاوز پاکستان امروز محکوم است، آن روز هم محکوم بود. تجاوز را نمی‌توان بر اساس دوستی و دشمنی با عاملان آن تعریف کرد.

بیست سال جنگ طالبان علیه جمهوریت، جنگ نیابتی پاکستان علیه افغانستان بود – جنگی که سوگمندانه به تسلط دوبارهٔ لشکر سیاه طالبان انجامید و فصل تازه‌یی از بدبختی و آوارگی را برای هموطنان ما رقم زد. طالبان خود محصول دستگاه نظامی و استخباراتی پاکستان است؛ حالا «ساخته» با «سازنده» درافتاده و خیال می‌کند جنسش هم عوض شده است! این‌که امروز این دو بر سر مسایلی چون پناه‌دادن طالبان به یک گروه تروریستی مخالف پاکستان با هم درافتاده‌اند، به این معنا نیست که طالبان ناگهان به نیرویی مستقل و مدافع افغانستان در برابر تجاوز بدل شده است. اختلاف میان پدرخوانده و پسرخوانده‌، نه گذشتهٔ مشترک‌شان را پاک می‌کند و نه ماهیت هیچ‌کدام را تغییر می‌دهد.

پاکستان و طالبان هردو متجاوز اند؛ یکی با مداخلهٔ دوامدار و حمایت از جنگ‌های نیابتی، دیگری با تحمیل سلطهٔ نامشروع خود بر مردم افغانستان. این دو نزدیک به سه دهه هم‌پیمان و همکار بودند و اختلاف موقتی امروز‌شان، هرگز جنایات دیروز‌شان را باطل نمی‌کند. به همین دلیل، محکوم‌کردن تجاوز پاکستان نیازمند هیچ‌گونه همدردی و همراهی با گروه متجاوز طالب نیست؛ باید هم تجاوز پاکستان را محکوم کرد و هم سلطهٔ تحمیلی و ضدملی طالبان را.

طالبان دیروز ابزار مداخلهٔ غیرمستقیم پاکستان بود و امروز با پناه‌دادن به مخالفان مسلح آن کشور، بهانهٔ حملات مستقیم آن را فراهم کرده است؛ درست همان‌گونه که پناه دادن این گروه به القاعده، افغانستان را در معرض لشکرکشی امریکا و هم‌پیمانانش قرار داد. فراهم‌بودن بهانهٔ تجاوز، از مسؤولیت متجاوز نمی‌کاهد، اما بمباران پاکستان نیز طالبان را از سرکوبگر مردم به مدافع مردم بدل نمی‌کند.

بسیار مضحک است که طالبان هر بار افغانستان را قربانی مناسبات خود با گروه‌های تروریستی و حامیان خارجی‌اش کند و سپس در نقش مدافع استقلال و آزادی ظاهر شود. کارنامهٔ این گروه تروریست، شوونیست و واپس‌گرا، کارنامهٔ ویرانی و انزوای کشور، سرکوب بی‌رحمانهٔ مردم و تاراج فرصت‌های چند نسل است. دشمنی مقطعی با پاکستان، از کارنامهٔ سیاه و ننگین این گروه هیچ‌چیزی کم نخواهد کرد.
طالبان و ارتش پاکستان هردو متجاوزند و هیچ یک کمتر یا برتر از دیگری نیست!

باری سلام