مجلس یاد بود برای زنده یاد الحاج قاری احمد علی غوردروازی در مسجد حضرت بلال هامبورگ آلمان.
به نام آنکه جان را امانت، ایمان را چراغ، آزادی را موهبت و خدمت به انسان را رسالت قرار داد.
بزرگواران محفل، دوستان ، عزیزان و یاران گرامی، سلام الیکم و رحمت الله و برکاته .
از سنگر جهاد تا سنگر فرهنگ،
عنوانی است در یادبود مجاهد نستوه، شادروان دبیرکل حزب الله افغانستان الحاج احمدعلی غوردروازی انتخاب نموده ام.

در محفلی گرد هم آمدیم که فضای آن، هم آکنده از اندوه فراق است و هم سرشار از شکوه یاد و خاطرهٔ مردی که بخش بزرگی از زندگی خویش را در یکی از دشوارترین و سرنوشت‌سازترین فصل‌های تاریخ معاصر افغانستان سپری کرد.
مردی که نامش با جهاد، مقاومت، ایمان، فداکاری، استقامت و خدمت به مردم پیوند خورده است، شادروان مجاهد نستوه، الحاج احمدعلی غوردروازی، دبیرکل حزب‌الله افغانستان.
ما امروز به سوگ نشسته‌ایم.
ما مهاجرین افغانستانی مقیم اروپا، با همت و تپ و تلاش مهاجرین افغانستانی مقیم هامبورگ در سوگ مردی نشسته‌ایم که یاد و خاطره‌اش ما را گرد هم آورده است.
به میدانِ جهاد آن مردِ ایمان، جان‌فشانی کرد
به خونِ خویش تاریخِ وطن را جاویدانی کرد
مجاهد آن‌که در هنگامهٔ پیکار، مردانه
ز جان بگذشت و نامِ خویش را یادگاری کرد.

سخن گفتن از آن مجاهد نستوه، تنها سخن گفتن از یک انسان نیست؛ سخن گفتن از نسلی است که در روزگار اشغال و جنگ، آسایش و آرامش خویش را پشت سر گذاشت، جان و مال خود را در معرض خطر قرار داد و در برابر یکی از بزرگترین قدرتهای نظامی جهان یعنی سوسیال‌امپریالیسم شرق ایستاد.
نسلی که صدای انفجار و گلوله را شنید، ویرانی شهرها و روستاها، مهاجرت و آوارگی میلیون‌ها انسان را دید و با همهٔ این دشواری‌ها، امید به آزادی و استقلال را در دل زنده نگه داشت.
در میان چنین نسلی، مردانی برخاستند که نامشان با فداکاری و ایستادگی در تاریخ این سرزمین گره خورد؛ و احمدعلی غوردروازی یکی از چهره‌های شاخص و بارز همین نسل بود .
جهاد در فرهنگ اسلامی مفهومی عمیق و گسترده دارد و نمی‌توان آن را تنها در جنگ و سلاح خلاصه کرد.
جهاد، در معنای والای خود، تلاش در راه حق، دفاع از مظلوم، ایستادگی در برابر ظلم و تجاوز و تحمل رنج در مسیر آرمان‌های بزرگ است.
در تاریخ معاصر افغانستان، جهاد علیه اشغال شوروی برای بخش بزرگی از مردم این سرزمین، مبارزه‌ای برای دفاع از استقلال و تمامیت کشور بود.
در آن روزگار، بسیاری از انسان‌ها از خانه، مال، آسایش و امنیت خویش گذشتند و زندگی خود را در مسیر این مبارزه قرار دادند.

آنچه در مورد الحاج احمدعلی غوردروازی شایستهٔ یادآوری است، تنها عنوان «مجاهد» نیست؛ بلکه پذیرفتن مسئولیت در یکی از دشوارترین مقاطع تاریخ کشور و ایستادن در کنار مردم است.
در آن سال‌ها، هر گامی در مسیر مبارزه می‌توانست با خطر مرگ، اسارت، آوارگی و از دست دادن عزیزان همراه باشد؛ اما او و همرزمانش مسئولیت خویش را پذیرفتند و به مبارزه ادامه دادند.
ارزش یک مجاهد را تنها با سال‌های حضور در جبهه نمی‌توان سنجید؛ باید دید در روزگار دشوار چقدر استوار ماند، تا چه اندازه امانت‌دار مسوولیت بود، چگونه با مردم رفتار کرد و چه اندازه از خویشتن برای دیگران گذشت.
غوردروازی بخشی از تاریخ نسلی بود که سرمایهٔ زندگی خویش را برای آیندهٔ کشور هزینه کرد. اگر امروز از او یاد می‌کنیم، در حقیقت از نسلی فداکار یاد می‌کنیم که در سخت‌ترین روزها، مسئولیت را بر آسایش ترجیح دادند.

جهاد تنها با میدان جنگ پایان نمی‌یابد؛ جهاد، مسوولیت است.
پس از پایان جهاد علیه نیروهای شوروی، او سلاح را بر زمین گذاشت؛ اما مسوولیت را نه.
این تصمیم، برای مردی که سال‌ها با جنگ و جهاد زندگی کرده بود، نشانهٔ درک یک حقیقت بزرگ بود.
جنگ اگر برای رهایی باشد، سرانجام باید پایان یابد؛ اما مسوولیت انسان در برابر مردم هرگز پایان نمی‌یابد.
او پس از پایان جنگ، راه فرهنگ، اندیشه، تعلیم، تربیت و سازندگی را برگزید؛ یعنی اگر روزی در برابر تجاوز ایستاده ، بعد از اخراج بیگانگان در برابر جهل و ناآگاهی احساس مسوولیت کرد.
سنگر را ترک کرد، اما خدمت را نه.
سلاح را کنار گذاشت، اما مسوولیت را نه.
این تغییر مسیر، یکی از زیباترین فرازهای زندگی اوست؛ زیرا شجاعت تنها در میدان جنگ معنا ندارد. گاهی بزرگ‌ترین شجاعت آن است که انسان پس از پایان جنگ، مسوولیت ساختن آینده را بپذیرد.
اگر زمانی جهاد میدان فداکاری او بود، پس از آن، فرهنگ و سازندگی میدان دیگری برای خدمت او شد.
میدانی که در آن، سلاح جای خود را به قلم داد، مبارزه جای خود را به تربیت و میدان جنگ جای خود را به ساختن آینده سپرد.

از همین‌جا است که عنوان این متن از یادبود معنا پیدا می‌کند:
از سنگر جهاد تا سنگر فرهنگ.
امروز اگر بخواهیم از میراث احمدعلی غوردروازی سخن بگوییم، نباید آن را تنها در گذشتهٔ جهادی او خلاصه کنیم. میراث او را باید در ایستادگی در روزگار سخت، وفاداری به مسوولیت، فداکاری، تحمل دشواری و سپس انتخاب راه سازندگی پس از جنگ جست‌وجو کرد.
او به ما آموخت که انسان مسوول، تنها در برابر دشمن ایستادگی نمی‌کند؛ در برابر جهل، ناامیدی، بی‌عدالتی و فروپاشی اخلاقی نیز باید ایستاد.
شادروان الحاج احمدعلی غوردروازی را باید از نسلی دانست که درد جنگ را چشید، بهای جهاد را پرداخت و پس از جنگ، ضرورت ساختن را دریافت.
او در روزگار جنگ، مسوولیت ایستادگی را پذیرفت و در روزگار پس از جنگ، مسئولیت خدمت را.
در روزگار جنگ، مردانگی در ایستادگی است؛ و در روزگار صلح، مردانگی در ساختن.

نسل امروز باید بداند که تاریخ تنها با نام فرمانروایان و قدرتمندان نوشته نمی‌شود؛ تاریخ را انسان‌هایی می‌سازند که در لحظه‌های دشوار، مسوولیت خویش را فراموش نمی‌کنند.
امروز در برابر یاد و خاطرهٔ این مرد سر فرود می‌آوریم و از خدمات، فداکاری‌ها و مجاهدت‌ هایش بکرات یاد کردند.
امیدواریم آنچه از زندگی او برای نسل‌های آینده باقی می‌ماند، تنها یک نام نباشد؛ بلکه درسی باشد از وفاداری، فداکاری، مسوولیت و خدمت.
از خداوند بزرگ می‌خواهیم خدمات و نیکی‌های او را به فضل و رحمت خویش بپذیرد، روحش را غریق رحمت بی‌پایان خود سازد و به خانواده، دوستان، یاران، همرزمان و بازماندگانش صبر و شکیبایی عطا فرماید.
روحش شاد، یادش گرامی، خدماتش ماندگار و نام نیکش جاودانه باد..

هادی امیزاده