جنرال اخترعبدالرحمن رییس سازمان استخبارات نظامی ارتش پاکستان(آی اِس آی) در حکومت جنرال ضیاءالحق بود. او در سال 1980 برنامۀ خود را برای حمایت از مجاهدین افغانستان در جنگ علیه قوای شوروی و حکومت حزب دموکراتیک خلق به جنرال ضیاءالحق ارایۀ کرد. به قول دگروال یوسف رییس دفتر افغانستان در آی اِس آی، در آن برنامه گفته شده بود:
«پاکستان چریک ها(مجاهدین)را در عرصه های اسلحه، مهمات جنگی، پول، اطلاعات آموزش نظامی و مشوره حین عملیات چریکی، مخفیانه پشتیبانی نماید...، جنرال ضیاءالحق موافقت کرد و گفت:
«افغانستان را باید آهسته آهسته به آتش کشانید.»

جنرال اختر عبدالرحمن رییس آی اِس آی از مدیران و مجریان حمایت از تنظیم های جهادی و جنگ مجاهدین افغانستان علیه حکومت حزب دموکراتیک خلق افغانستان ‌و قوای شوروی بود که در یک مثلث استخباراتی با همتایان امریکایی و عربستان سعودی خود، ویلیام کیسی رییس سی آی اِی و شهزاده ترکی الفیصل رییس استخبارات عربستان سعودی کمک های مالی و تسلیحاتی ایالات متحده امریکا، اروپا، چین و کشورهای اسلامی را برای تنظیم های جهادی افغانستان توزیع و مدیریت می کرد.

جالب این است که جنرال اخترعبدالرحمن در کار مشترک در مثلث استخباراتی با سی آی اِی و سازمان استخبارات عربستان سعودی، هر دو سازمان استخباراتی مذکور را بدنبال خود کشاند و تابع خواست ها و مطالبات خود در مورد حمایت از تنظیم های جهادی و مجاهدین و توزیع کمک های نظامی و غیر نظامی به آنها ساخت. او در همان شروع کار با سی آی اِی بر سر کمک به تنظیم های جهادی و مجاهدین افغانستان، سی آی اِی را بسوی پذیرش و توافق پیشنهادات و مطالبات خود کشاند. نکات اصلی آن توافق که در ملاقات‌های دایمی میان "هاورد هارت" رییس بخش سی.آی.ای در سفارت امریکا در اسلام‌آباد انجام شد این ها بود:
«1 - هیچ امریکایی، افراد سی.آی.ای و یا ارگان‌های دیگر حق ندارند از خاک پاکستان، وارد افغانستان شوند.
2 - توزیع و انتقال سلاح تنها توسط افسران آی.اس.آی صورت می‌گیرد.
3 - تعلیمات نظامی برای مجاهدین در کمپ‌های آی.اس.آی وتوسط افسران آن سازمان در امتداد مرز با افغانستان صورت خواهد گرفت.
4 - مامورین سی.آی.ای اجازه ی تعلیم مجاهدین را ندارند.
5 - در صورت معرفی سیستم سلاح‌های جدید مامورین آن سازمان معلمین آی.اس.آی را تعلیم خواهند داد.»

در مورد خانواده و پیشینه ی جنرال اختر عبدالرحمن از محمد ایوب عظیمی بخوانید:
«در شهر پشاور طبیبی(داکتر) بود بنامی عبدالرحمن که شهرتش فراتر از مرزهای اندیار رسیده بود, شاه امان الله مریض شد ازهمه طبیبان کابل چشم پوشیده و پیامی به آن طبیب پشاوری عبدالرحمن پسر بلندخان رام پوری فرستاد تا با دستان خویش معالجه و مداواش را کند، طبیب به خواهش و التماس شاه امان الله لبیک گفت، شاه موتر شاهی سیاه رنگ شخصی خودرا به مرزهند انزمان(تورخم)فرستاد.
در کابل دکتر عبدالرحمن مهمان ویژه شاه بود و بعد از معالجه و صحت یابی شاه، داکتر با گرفتن هدایا و نقدینه با موترشاهی تا مرز تورخم بدرقه گردید.
داکتر در دبگری پشاور باغی خرید، قصرو دکانهای ساخت اما بزودی چشم از جهان بست(سال ١٩٢٨ ترسایی)، درست چندماه پیش از سقوط سلطنت شاه امان الله.
از داکتر چند فرزند بجا ماند از جمله یکی پسرانش اختر نام داشت. اختر چهارساله با مادرش هاجره بیگم به جالندر کوچیدند. اختر کوچک زیر سایۀ مادر پرورش یافت.

اختر مراحل اموزش و پرورش را یکی پی دیگری پیمود. افسر نظامی شد در جنگ دوم جهانی درارتش بریتانیا خدمت کرد. با ایجاد کشوری پاکستان، پاکستانی شد بصفت فرمانده ملیشه های پشتونهای مرزشمالی پاکستان درجنگ کشمیر اشتراک داشت.
اختر در زمان فرمانروایی جنرال ضیاالحق بصفت رییس سازمان استخبارات ارتش مقرر گردید. ده سال درین پست مدیریت جنگ را بدست گرفت درپاکستان القاب "فاتح" و "مجاهد خاموش" و .... را کمایی کرد.
جنرال اخترعبدالرحمن ١٧ اگست ١٩٨٨ یکجا با جنرال ضیا و سفیرامریکا در اسلام اباد در سانحه هوایی بهاولپور بعمر شصت و چهارسالگی کشته شد. این جنرال اختر عبدالرحمن پسر همان داکترعبدالرحمن معالج شاه امان الله بود.

باید یاداورشد پسر جنرال اختر، همایون اخترخان سیاست مدار پاکستانی که دردوران جنرال مشرف وزیر بود و فعلا عضوتحریک انصاف و ازدوستان نزدیک عمران خان میباشد، نامبرده تصویری به نشررسانیده که سالی ١٩٦٤ ترسایی دوره ظاهرشاهی در کابل زندگی میکردند. اینکه جنرال اختر در کابل چی وظیفه داشته (با توجه به زندگینامه نامبرده دران دوران وظیفه اش در داخل پاکستان بود) و با خاندان شاهی چی ارتباط داشت گنگ است.
قابل یاداوری اینکه داکتر عبدالرحمن دوبار ازدواج نموده بود. اختر از خانم دومی اش یعنی هاجره بیگم میباشد. زمانی اخترعبدالرحمن بدنیا امد سن پدرش داکتر از پنجاه سال بیشتر بود.
است. این موضوع در کتاب فاتح بزبان اردو نویسنده هارون رشید نیز آمده،
محمدایوب عظیمی شنبه دهم سنبله سال هزار وسه صد و نود و هفت خورشیدی»

محمد اکرام اندیشمند