وقتی معاهده پیمان مکه میان کشورهای عربستان، ترکیه و پاکستان امضا گردید؛ الیگارش ها و غرب گرایان ایران، با ذوق زدگی تمام این پیمان را به نفع ایران و به ضرر اسراییل دانستند. درحالیکه محور اصلی اهداف این پیمان مهار ایران و ضربه زدن به انصارالله یمن بود، این پیمان در پشت پرده ادامه همان «پیمان ابراهیم» در شکل دیگرش بود که اینبار توسط کشورهای مسلمان خواستند که اهداف امریکا و اسراییل را در خاور میانه محقق سازد.

عاشقان تفاهمنامه اسلام آباد، وقتی از عاصم منیر و شهباز شربف سخن گفته میشد، برای تعریف این دو بازیگر سیاسی نظامی منطقه، دهان شان کف می آورد. اما پاکستان با فرستادن 40 هزار سرباز به عربستان؛ برای سرکوب انصارالله، چهره واقعی و همان زدوبند های پشت پرده ای خود با اسراییل وامریکا را برملا ساخت. حال جالب این است که همین ذوق زدگان پاکستان، در یک سکوت عمیق فرو رفته است و نمی خواهند اعتراف کنند که پاکستان سر شان کلاه گذاشته است. چمهوری اسلامی ایران نمی تواند که تا آخر در قبال بمباردمان بی رویه یمن توسط خلبانان پاکستان سکوت کند.

به رغم بمباردمان صد ها جنگنده عربستان بر یمن، انصارالله شهر «تعز» نقطه استراتژیک و مشرف به دریای سرخ را تصرف کرد. و پیشروی هایش در محاذ های دیگر به سرعت ادامه دارد. دولت جنوب تحت حمایت عربستان در حال تسلیم شدن است. همچنان انصارالله با راکت های بالستیک ریاض، جده و تمام نقاط عربستان بجز مکه ومدینه را ویران کرده است. خط لوله گاز عربستان از شرق به غرب منفجر شده است. مخاذن نفتی آرامکو در حال سوختن است. ایتلاف عربستان به همراهی امریکا و اسراییل در طی 17 سال بمباردمان، تحریم وقحطی نتوانست که یمن را از پا در آورد، بدون شبهه اینک با پیمان مکه چیزی از دستش ساخته نیست، دیر ویا زود مجبور است که با دادن امتیازات فراوان به انصارالله، خودرا عقب بکشد، الا عربستان با نابودی «زیر ساخت های برق و آب شیرین کن» هایش؛ به همان صحرای قبل از مدنیت اش برمیگردد.

علی تقوایی