شماری از زنان افغانستان که سال‌ها است در هند منتظر تعیین سرنوشت پرونده‌های پناهندگی‌شان هستند، از تاخیر در رسیدگی به این پرونده‌ها شکایت دارند. آنان می‌گویند سال‌ها انتظار برای دریافت پاسخ، زندگی و آینده‌شان را در وضعیت نامعلوم قرار داده است. به گفته آنان، نداشتن اسناد اقامتی و اجازه کار، دسترسی‌شان به فرصت‌های کاری را محدود کرده و تامین هزینه‌های زندگی را برای‌شان دشوار ساخته است. آنان می‌افزایند که این مشکلات بر آموزش فرزندان‌شان نیز تاثیر گذاشته و شماری از خانواده‌ها به‌دلیل هزینه‌های بلند آموزش، توان پرداخت هزینه‌های مکتب را ندارند.

این زنان در گفتگو با روزنامه ۸صبح می‌گویند برخی خانواده‌های مهاجر افغانستان ۱۰، ۱۵ و حتا ۲۹ سال است در هند منتظر تعیین سرنوشت پرونده‌های پناهندگی‌شان هستند. آنان همچنین از دشواری دسترسی به خدمات صحی و آنچه نبود حمایت کافی از سوی سازمان ملل متحد و نهادهای کمک‌رسان می‌خوانند، شکایت دارند. به گفته آنان، از سال ۲۰۲۴ به این‌سو، بخشی از کمک‌ها و حمایت‌های مالی که پیش از آن به پناهجویان افغانستان در هند ارایه می‌شد، کاهش یافته یا متوقف شده است.

شکریه، یکی از مهاجران افغانستان در دهلی‌نو، که از ۱۷ سال به این‌سو در انتظار رسیدگی به پرونده پناهندگی‌اش به‌سر می‌برد، از کندی این روند ابراز نگرانی می‌کند. او می‌گوید در این مدت بارها برای پیگیری پرونده‌اش به دفتر سازمان ملل متحد مراجعه کرده، اما درباره وضعیت پرونده‌اش پاسخ روشنی دریافت نکرده است. او می‌افزاید که طولانی‌شدن این انتظار، در کنار نبود فرصت‌های کاری، مشکلات اقتصادی و تامین هزینه‌های زندگی را برایش دشوارتر کرده است.

این مهاجر می‎گوید: «۱۷ سال می‌شود که در دفتر سازمان ملل متحد ثبت هستم و در تمام این مدت در حالت بی‌سرنوشتی زندگی کرده‌ام. با وجود این‌که دیپلم و گواهی‌نامه در بخش پزشکی دارم، به‌دلیل نداشتن اسناد هویتی هند نمی‌توانم در هیچ جایی کار کنم. بارها مشکلات خود و زنان دیگری را که با وضعیت مشابه روبرو هستند، با دفتر کمیشنری عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان در میان گذاشته‌ام، اما تا کنون کمکی دریافت نکرده‌ایم.»

خدیجه پاینده، یکی دیگر از زنان مهاجر افغانستان در هند، می‌گوید ۱۰ سال است در این کشور به‌عنوان پناهنده ثبت شده، اما هنوز برای اسکان مجدد به کشور دیگری معرفی نشده است. او می‌افزاید که در میان مهاجران افغانستان، خانواده‌هایی نیز هستند که ۱۳ تا ۲۹ سال در انتظار تعیین سرنوشت پرونده‌های‌شان مانده‌اند. به گفته او، نبود حمایت کافی و طولانی‌شدن روند رسیدگی به پرونده‌ها، شماری از زنان را برای تامین هزینه‌های زنده‌گی به ازدواج با اتباع خارجی واداشته و شماری از جوانان را نیز با مشکلات روانی و اعتیاد روبرو کرده است.

این زن که رییس انجمن زنان مهاجر افغانستان در هند نیز است، می‎گوید: «خودم ۱۰ سال است که در هند به‌عنوان پناهنده ثبت شده‌ام، اما در تمام این مدت نه به کشور دیگری معرفی شده‌ام و نه امکان اسکان مجدد برایم فراهم شده است. یک دهه از عمرم در انتظار تعیین سرنوشت گذشته و در این مدت با مشکلات روحی و صحی روبرو شده‌ام. خانواده‌های زیادی را می‌شناسم که ۱۳، ۱۶، ۱۷ و حتی ۲۳ سال است در هند در بی‌سرنوشتی به‌سر می‌برند و یک مادر را نیز می‌شناسم که ۲۹ سال است منتظر تعیین سرنوشت خود است رویه بسیار زشت و نامناسبی با مهاجران صورت می‌گیرد؛ ایمیل‌ها و تماس‌های بسیاری از مهاجران پاسخ داده نمی‌شود و ماه‌ها اجازه نداریم برای پیگیری پرونده‌های خود پشت دروازه سازمان ملل برویم.»
او می‌افزاید که نداشتن ویزا و اسناد اقامتی، دسترسی مهاجران افغانستان به فرصت‌های کاری و خدمات صحی را محدود کرده است و بسیاری از خانواده‌ها نیز توان پرداخت هزینه‌های آموزش فرزندان‌شان را ندارند.

این مهاجر می‌گوید: «پس از سال ۲۰۲۴ کمک‌های صحی بشردوستانه‌ای که از سوی سازمان ملل دریافت می‌کردیم، متوقف شده است. بسیاری از خانواده‌ها توان پرداخت هزینه مکتب فرزندان‌شان را ندارند و شماری از جوانان و نوجوانان با مشکلات روانی و اعتیاد روبرو شده‌اند. در میان آنان دخترانی نیز هستند که به برخی قرص‌ها معتاد شده‌اند، اما خانواده‌های‌شان توان پرداخت هزینه درمان و ترک اعتیاد را ندارند. شماری از زنان نیز به‌دلیل مشکلات اقتصادی و هزینه‌های بلند زندگی، ناگزیر به ازدواج با اتباع خارجی شده‌اند. با وجود این همه مشکل، مهاجران افغانستان در هند در دو سال اخیر به‌گونه‌ای فراموش شده‌اند و از نهادهای مسوول حمایت کافی دریافت نمی‌کنند.»

جمیله غیاثی، یکی دیگر از مهاجران افغانستان در هند، می‌گوید با وجود پذیرفته‌شدن پرونده‌اش از سوی سازمان ملل متحد، شش سال است در انتظار انتقال به کشور دیگری به‌سر می‌برد. او می‌افزاید که در این مدت به‌تنهایی در دهلی‌نو زندگی کرده و دوری از خانواده‌اش در افغانستان، همراه با مشکلات اقتصادی و امنیتی، زندگی را برایش دشوار ساخته است. این زن خواستار تسریع در روند رسیده‎گی به پرونده‌های مهاجران و حمایت بیشتر از آنان برای پایان‌دادن به بلاتکلیفی‌شان است.

غیاثی می‌گوید: «شش سال است که در دهلی به‌تنهایی زندگی می‌کنم و خانواده‌ام در افغانستان هستند. با وجود این‌که از سوی سازمان ملل متحد کارت قبولی دریافت کرده‌ام، در این مدت مرا به هیچ کشور دیگری معرفی نکرده‌اند و برای حل مشکلاتم نیز توجهی صورت نگرفته است. به‌تنهایی زندگی کردن در دهلی بسیار سخت است و من با مشکلات اقتصادی و امنیتی روبه‌رو هستم. ما می‌خواهیم صدای تمام مهاجران افغانستان را به گوش مقام‌های مسوول برسانید تا به مشکلات ما رسیدگی کنند.»

براساس معلومات کمیشنری عالی سازمان ملل متحد برای پناهنده‌گان، تا پایان فبروری ۲۰۲۶ بیش از هشت هزار پناهنده و پناه‌جوی افغانستان در هند ثبت شده‌اند. این نهاد گفته است که زنان و دخترانی که با خطرهای جدی حفاظتی روبه‌رو هستند، در روند اسکان مجدد از گروه‌های دارای اولویت به شمار می‌روند.
سازمان ملل متحد در هند گفته است که شماری از متقاضیان افغانستان که مراحل مصاحبه و درخواست تجدیدنظر پرونده‌های‌شان را تکمیل کرده‌اند، در سال ۲۰۲۶ به‌تدریج پاسخ دریافت خواهند کرد. به گفته این نهاد، کاهش ظرفیت کارمندان باعث شده است که روند بررسی پرونده‌ها زمان‌گیر شود.
انتظار طولانی برای تعیین سرنوشت پرونده‌های پناهندگی تنها به مهاجران افغانستان در هند محدود نمی‌شود. شماری از پناهجویان افغانستان در کشورهای دیگر، از جمله پاکستان و ایران، نیز سال‌هاست در انتظار اسکان مجدد یا انتقال به کشورهای سوم به‌سر می‌برند.

ایلیا