الیان پلتیر و جیم تانکرزلی، گزارش‌گران روزنامه نیویورک‌تایمز در کابل و برلین درباره سو استفاده طالبان از ترس اروپایی‌ها از مهاجران به نفع خود نوشته‌اند. به عقیده این روزنامه‌نگاران؛ کشورهای اروپایی که طالبان را به دلیل سابقه حقوق بشری‌اش محکوم می‌کنند، در عین حال خواهان کمک‌های طالبان برای بازگرداندن پناهندگان افغان به کشور خودشان هستند.
به گزارش شفقنا از روزنامه نیویورک‌تایمز؛ دولت‌های اروپایی مدت‌هاست که به‌خصوص به خاطر محدودیت‌های شدید طالبان بر زنان و دختران از آن‌ها دوری می‌کنند. اما به دلیل فشارهایی که روی دولت‌ها برای سخت‌گیری بیشتر در مورد مهاجرت وجود دارد، همین دولت‌ها پناهندگان را به افغانستان دیپورت می‌کنند و حتی در ماه‌های اخیر با طالبان برای امکان‌پذیر کردن اخراج‌ها و دیپورت‌های بیشتر مذاکره نیز کرده‌اند.

[به عنوان مثال] در نشستی که در اواخر ژوئن در بروکسل برگزار شد، بیش از ۲۰ مقام اروپایی با پنج نماینده طالبان برای بحث در مورد اخراج‌ها و دیپورت‌ها دیدار کردند و با این اتفاق تابوی مذاکره با این گروه را در اتحادیه اروپا شکستند.
به گفته شرکت‌کنندگان و مقاماتی که در مورد این نشست اطلاع داشتند، اروپایی‌ها در این دیدار هرگز به نقض حقوق بشر توسط طالبان اشاره نکردند!
افغانستان سال‌ها است که یکی از منابع اصلی مهاجران غیرقانونی به اروپا بوده و دولت‌های اروپایی حاضر در نشست و مذاکره با طالبان اصرار دارند که این مذاکرات صرفاً فنی و محدود به اخراج مهارجران بوده است. با این حال بسیاری از گروه‌های حقوق بشری می‌گویند که این مذاکرات درباره اخراج‌ها و دیپورت‌ها خطراتی را که افغان‌ها در خانه با آن‌ها مواجه‌اند، نادیده می‌گیرد!

یکی از محققین افغانستانی دیدبان حقوق بشر در این زمینه می‌گوید که «اتحادیه اروپا وقتی با طالبان برای اخراج افغان‌ها همکاری می‌کند، بی‌تردید نخواهد توانست سرکوب سیستماتیک طالبان را به طور موثقی محکوم کند».
شناسایی کامل و به رسمیت شناختن دیپلماتیک طالبان هم‌چنان یک تابو به شمار می‌آید. در واقع روسیه تنها کشور دنیاست که رسماً این گروه را به رسمیت شناخته است.
طالبان، اما در حالی که نزدیک به پنج سال است به قدرت بازگشته، تعامل پایدار در مورد دیپورت پناهندگان افغان را دروازه‌ای برای پذیرش و شناسایی حکومت خود می‌داند و البته در این میان برخی از دیپلمات‌های اروپایی بر این باورند که این گروه در این زمینه حق دارد و درست می‌گوید.
آلمان به مقامات طالبان اجازه داده تا در نمایندگی‌های دیپلماتیک افغانستان در برلین و بن فعالیت کنند که این کار از نگاه مقامات آلمانی به مثابه شناسایی عملی طالبان به عنوان دولت مشروع توصیف می‌شود. در این بین فرانسه نیز در حال بررسی انجام اقدامی مشابه در پاریس است. نکته مهم این‌که چندی پیش در ماه ژوئن نمایندگان ۱۵ کشور دیگر اروپایی نیز در بروکسل با هیئتی از طالبان دیدار کردند.

[در سوی دیگر ماجرا] طالبان نیز دارند اهداف و منافع خود را دنبال می‌کنند و به نوعی در حال اعمال نفوذ خود هستند. آن‌ها از دولت‌های اروپایی درخواست همکاری و حمایت مالی بیشتر برای ادغام مجدد افغان‌های اخراج‌شده کرده‌اند. آن‌ها هم‌چنین خواهان کمک‌های اقتصادی گسترده‌تر هستند و این در حالی است که این نوع کمک‌های مالی برای دولت‌های اروپایی که کمک‌های خود به افغانستان را به کمک‌های بشردوستانه محدود کرده‌اند، یک خط قرمز پررنگ به شمار می‌رود. به خصوص که از نگاه اروپایی‌ها ارائه کمک‌های توسعه‌ای به افغانستان در نهایت به تأمین مالی طالبان و تثبیت بیشتر حکومت آن‌ها منجر خواهد شد و این هم می‌تواند به نفع مقاماتی تمام شود که تحت تحریم‌های بین‌المللی هستند.

کد (۸)