طالبان در اوایل سال جاری خورشیدی شهرک امید سبز در غرب کابل را که باشندگان آن عمدتا شیعیان هزاره هستند، «امارتی» اعلام کرد و به بیش از چهار هزار خانواده از باشندگان آن دستور تخلیه داد؛ امری که در راستای سیاست‌های تبعیض‌آمیز علیه شیعیان و هزاره‌ها دانسته شده است.
به گزارش شفقنا، به تازگی ۲۸ نهاد و ۸۰۰ فعال مدنی و مدافع حقوق‌بشر در یک نامه‌ی سرگشاده به این موضوع واکنش نشان داده و خواستار اقدام بین‌المللی برای جلوگیری از تخلیه‌ی این شهرک و آوارگی باشندگان آن شده‌اند.
این نامه به آدرس فرستاده ویژه دبیرکل سازمان ملل متحد برای افغانستان و رئیس یوناما، نماینده ویژه اتحادیه اروپا برای افغانستان، نماینده ویژه بریتانیا برای افغانستان، نماینده ویژه حقوق‌بشر سازمان ملل متحد برای افغانستان، نمایندگان ویژه سازمان ملل متحد در امور اقلیت‌ها، آزادی مذهب یا عقیده، حق برخورداری از مسکن مناسب، و حقوق افراد بی‌جاشده داخلی و سازمان‌های غیردولتی بین‌‌المللی فرستاده شده است.

امضاکنندگان این نامه گفته‌‌اند که افزایش فشار طالبان بر شهرک امید سبز، معیشت، امنیت و ایمنی هزاران نفر از باشندگان این منطقه را به‌ویژه در زمنیه‌ی حق داشتن زمین، مسکن و مالکیت، با خطرات و تهدیدات جدی مواجه کرده است.
فعالان مدنی افغانستان گفته‌اند که «مأموران وزارت عدلیه‌ی طالبان از اواخر سپتامبر به شهرک امید سبز یورش برده، خانه‌به‌خانه مراجعه کرده، خانه‌ها را مهرولاک کرده، باشندگان را به امضای فورم کرایه کرده و افرادی را که اعتراض کرده‌اند، مورد ضرب‌وشتم قرارداده و بازداشت کرده‌اند.»

در این نامه افزوده شده است که «باشندگان شهرک امید سبز گزارش داده‌اند که مأموران وزارت عدلیه طالبان از آنان خواسته‌اند به ازای هر اتاق، ماهانه ۴٬۰۰۰ افغانی کرایه بپردازند. این مبلغ شامل کرایه معوقه از اپریل ۲۰۲۶ و پرداخت کرایه شش ماه آینده به‌صورت پیشاپیش نیز می‌شود؛ در غیر آن، باید خانه‌های خود را تخلیه کنند.»
امضاکنندگان این نامه گفته‌اند که «خانه‌های تخلیه‌شده، از جمله خانه‌هایی که مالکان آن‌ها در خارج از کشور زندگی می‌کنند، مهرولاک شده و در اختیار اعضای طالبان یا وابستگان آنان قرار گرفته‌اند.»
آنان افزوده‌اند که طالبان بیش از ۳۰ نفر از باشندگان و نمایندگان این شهرک را به‌دلیل اعتراض در برابر پرداخت کرایه بازداشت کردند و پس از اخذ تعهد به تخلیه‌ی خانه‌های شان ظرف دو روز، آزاد کردند.

«الگوی رو به گسترش»
امضاکنندگان این نامه سرگشاده مسئله‌ی سلب مالکیت از زمین‌ها و املاک مردم توسط طالبان را یک «الگوی رو به گسترش» توصیف کرده‌ و گفته‌اند که جوامع مختلف در سراسر افغانستان با تصرف زمین، صدور دستورهای تخلیه و واگذاری مجدد زمین‌ها و خانه‌ها بر اساس تصمیم‌های محاکم و کمیسیون‌های تحت کنترل طالبان روبه‌رو هستند.
به گفته‌ی آنان، این اقدامات پیامدهای جدی به‌ویژه برای هزاره‌ها و سایر اقلیت‌های قومی و مذهبی داشته است.

در این نامه سرگشاده آمده است که «آزار و تعقیب سیستمایتک هزاره‌ها از سوی طالبان در الگوی محروم‌سازی، گستردگی، تکرار و شمار رویدادهایی که این جامعه را متأثر ساخته‌اند، آشکار است. از ممنوعیت آزادی‌های مذهبی، قتل‌های خودسرانه و بازداشت‌های خودسرانه گرفته تا محرومیت از اشتغال، کمک‌های بشردوستانه و اخراج اجباری از خانه‌ها، محدودیت‌های طالبان تمامی ابعاد زندگی هزاره‌ها را به‌شدت متأثر ساخته است.»
آنان افزوده‌اند: «این تحولات نشان‌دهنده الگویی فزاینده از به‌حاشیه‌راندن، خشونت و تبعیض مبتنی بر هویت است که فراتر از جامعه هزاره گسترش یافته است. در این میان، زنان هزاره به‌ویژه با آسیب‌های چندلایه و متقاطع ناشی از جنسیت، قومیت، مذهب و موقعیت جغرافیایی روبه‌رو هستند.»
امضاکنندگان این نامه گفته است که اطلاعاتی وجود دارد که طالبان در حال بررسی ۴۹ شهرک مسکونی در ۱۲ ولایت افغانستان، از جمله ولایت‌های شیعه نشین هستند.
آنان گفته‌اند که این الگوی رو به گسترش نگرانی‌های فوری را در مورد آوارگی اجباری، عدم رعایت روندهای قانونی، عدم رعایت حقوق و حفاظت از هزاران نفر از باشندگان آسیب‌پذیر این شهرک ها، به‌ویژه در آستانه فصل زمستان بر می‌انگیزد.

«درخواست‌ها از سازمان و جامعه‌ی بین‌المللی»
امضاکنندگان این نامه از دفتر هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما)، نمایندگان ویژه کشورها در امور افغانستان و نمایندگان ویژه سازمان ملل متحد خواسته‌اند که از طالبان بخواهند تا فورا تمام دستورهای تخلیه و اقدامات اجرایی مربوط به آن را در شهرک امیدسبز و تمامی شهرک‌های دیگر، متوقف سازند.
آنان تأکید کرده‌اند که این روند باید تا زمانی که ادعاها و اختلافات در مورد زمین و ملکیت، مطابق معیاری‌های حقوق‌بین‌الملل و حقوق‌بشر و یک از طریق یک روند شفاف، بی‌طرفانه و مستقل بررسی نشده است، متوقف بماند.
امضاکنندگان این نامه همچنین گفته‌اند که سازمان ملل و نمایندگان کشورها از طالبان بخواهند که ارعاب، بدرفتاری فیزیکی، بازداشت‌های خودسرانه، مطالبه اجباری کرایه و مهرولاک‌کردن یا تصرف خانه‌ها بدون رعایت روند قانونی را فورا پایان دهند.
علاوه بر این، آنان خواستار تضمین نظارت منظم، گزارش‌دهی عمومی و پاسخ‌گو ساختن مقام‌های طالبان، پیگیری اقدامات هماهنگ دیپلماتیک، تأمین راهکارهای مؤثر جبران خسارت و تضمین پاسخ‌گویی و دادخواهی و بسیج برای تأمین حفاظت فوری و کمک‌های بشردوستانه به جوامع در معرض خطر در افغانستان شده‌اند.

شهرک امید سبز» در غرب کابل موقعیت دارد و باشندگان آن عمدتا هزاره‌ هستند. این شهرک در بیست سال اخیر ساخته شده است و محمدنبی خلیلی، برادر محمدکریم خلیلی، معاون پیشین ریاست‌جمهوری افغانستان، یکی از سهامداران عمده‌ی آن است.
محمدنبی خلیلی گفته است که «شهرک امید سبز بر پایه قباله‌های شرعی معتبر، اسناد رسمی مالکیت، تصفیه کامل از ادارات ذی‌صلاح و جواز قانونی اعمار ایجاد گردیده است.»
به‌گفته‌ی محمدنبی خلیلی، تمامی اراضی شهرک امید سبز از مالکانی خریداری شده که «براساس اسناد موجود،
سال‌ها و نسل‌ها مالک این زمین‌ها بوده‌اند، دارای قباله‌های معتبر بوده و سابقه‌ی پرداخت مالیات آنان به دهه‌های گذشته
بازمی‌گردد.»
«امارتی‌» اعلام‌شدن شهرک امید سبز واکنش‌های گسترده را در پی داشته است و بسیاری آن‌ را در ادامه‌ی «سیاست‌های تبعیض‌آمیز» طالبان علیه هزاره‌ها و شیعیان دانسته‌اند.

کد (۹)