نه در وطن امنیت داریم و نه در تبعید آرامش!
من به دلیل نگرانی‌های امنیتی و تهدیدهای ناشی از بازگشت طالبان، افغانستان را ترک کردم و به ایران پناه آوردم. از نخستین روزهای ورودم، خودم را به وزارت کشور معرفی کردم و با ارایه اسناد دولتی حکومت پیشین افغانستان، کارت موقت ویژه نظامیان و کارمندان حکومت جمهوری را دریافت کردم که تا تاریخ ۳۱/۶/۱۴۰۴ اعتبار داشت.
اما پس از پایان اعتبار کارت، با وجود مراجعه مکرر به دفاتر کفالت، انجمن صنفی دفاتر کفالت، اداره اتباع و وزارت کشور، اجازه تمدید مدارکم را ندادند. اکنون بدون مدرک اقامتی معتبر، هر لحظه در معرض بازداشت و اخراج به افغانستان قرار دارم.

من در میدان مرکزی میوه و تره‌بار تهران کار می‌کنم؛ جایی که مأموران همیشه مراجعه می‌کنند و هم‌وطنان ما را بازداشت و به افغانستان بازمی‌گردانند. زندگی ما به ترس دایمی تبدیل شده است؛ ترس از بیرون رفتن، ترس از رفتن به محل کار و ترس از جداشدن از خانواده.
از نظر حقوق بین‌الملل، ماده ۳۳ کنوانسیون ۱۹۵۱ ژنو اصل منع بازگرداندن اجباری پناهندگان به مناطقی را به رسمیت شناخته است که جان یا آزادی آنان در معرض تهدید قرار دارد. با توجه به سوابق و شرایط افرادی مانند ما، انتظار داریم پیش از هرگونه تصمیم درباره اخراج، خطرات بازگشت و وضعیت امنیتی آنان به‌صورت جدی و فردی بررسی شود.

از مسوولان وزارت کشور و اداره اتباع جمهوری اسلامی ایران می‌پرسم: تکلیف کسانی که خودشان را معرفی کرده‌اند، مدارک رسمی ارایه داده‌اند و کارت اقامت دریافت کرده‌اند، اما اکنون اجازه تمدید مدارکشان را ندارند، چیست؟
بارها برای حل این مشکل به افراد و نهادهای مختلف مراجعه کرده‌ایم، اما هنوز به نتیجه‌ای نرسیده‌ایم.
از دوستان، فعالان مدنی، نهادهای حقوق بشری و رسانه‌ها درخواست دارم این نوشته را بازنشر کنند تا صدای دادخواهی ما به گوش مسوولان دولتی ایران برسد.
اگر کسی راه قانونی، تجربه مشابه یا ارتباط مؤثری برای پیگیری این موضوع دارد، لطفاً در کامنت‌ها راهنمایی کند.

ما نه خواهان امتیاز ویژه هستیم و نه ترحم؛ فقط می‌خواهیم وضعیت اقامتی‌مان تعیین تکلیف شود و مجبور نباشیم هر روز با ترس بازداشت و اخراج زندگی کنیم.
لطفاً این صدا را به دیگران برسانید؛ شاید با همراهی و بازنشر شما، صدای ما به گوش کسانی برسد که مسوول رسیدگی به این وضعیت هستند.

خالد صدیقی