جهان از صلح، حقوق زنان، آزادی بیان، حقوق بشر و مبارزه با تروریسم سخن می‌گوید؛ اما وقتی پای منافع استخباراتی و معاملات سیاسی در میان باشد، ظاهراً تمام این شعارها به حاشیه می‌روند.
سارا آدامز، مقام پیشین استخبارات آمریکا، میگوید که واشنگتن در ۲۵ اکتوبر ۲۰۲۶، حدود ۳۰ میلیون دالر را در ابوظبی به عبدالحق وثیق، رییس استخبارات طالبان، تحویل داده است؛ شخصی که نامش در فهرست تحریم‌های شورای امنیت سازمان ملل قرار دارد.

پرسش اساسی این است: چگونه کشوری که سال‌ها با شعار مبارزه با تروریسم وارد افغانستان شد، اکنون متهم به پرداخت چنین مبالغی به مقام ارشد استخباراتی طالبان است؟
آیا سرنوشت میلیون‌ها شهروند افغانستان، دختران محروم از آموزش، زنان محروم از حقوق اساسی، خبرنگاران تحت فشار و مردم گرفتار فقر، برای قدرت‌های جهانی هیچ اهمیتی ندارد؟
آیا حقوق بشر و آزادی بیان فقط زمانی ارزش دارند که با منافع سیاسی واشنگتن و دیگر قدرت‌ها هم‌سو باشند؟

مردم افغانستان حق دارند بدانند این پول‌ها از کدام بودجه پرداخت می‌شوند، در بدل چه همکاری‌هایی هستند و چه تضمینی وجود دارد که به تقویت ساختار سرکوب و شبکه‌های غیرشفاف منجر نشوند؟
واقعیت تلخ این است که مردم افغانستان نباید قربانی معامله‌های پشت پرده قدرت‌های جهانی شوند. هیچ کشوری حق ندارد به نام مبارزه با تروریسم، بدون شفافیت و پاسخ‌گویی با ساختارهای حاکم معامله کند و هم‌زمان از حقوق و آزادی‌های مردم افغانستان سخن بگوید.

سؤال نهایی این است: قدرت‌های جهانی با مردم افغانستان ایستاده‌اند یا با منافع سیاسی و استخباراتی خود؟
مردم افغانستان دیگر به شعار نیاز ندارند؛ آنان حق دارند شاهد صداقت، شفافیت و پاسخ‌گویی باشند .

حاجی عبدالستار حسینی