اینبار باید خودمان روایت کنیم. اینبار باید خودمان تصمیم بگیریم و اینبار باید خودمان سناریوی افغانستان را بنویسیم

مردم عام‌ پشتون قابل احترام هستند و نفرت و دشمنی با قوم پشتون یا هر قوم دیگر نه عاقلانه است و نه اخلاقی. ما مخالف کار غلط هستیم

اگر ناامنی از مرزهای افغانستان عبور کند و به آسیای میانه سرایت کند، ماهیت مساله کاملاً تغییر خواهد کرد

افغانستان را نه با تفنگ طالبان میتوان برای همیشه مهار کرد و نه با جبهه‌ های پراکنده مخالفان نجات داد، از مردم، برای مردم و به نام منافع ملی

مساله امروز افغانستان فقط انتخاب میان دو نوع حکومت نیست انتخاب میان دو شیوه زندگی است: حکومت بر انسان با عقل و قانون، یا حکومت بر انسان با فرمان و اطاعت

چرا در برخی نظام‌های سیاسی، مخالف به‌جای آنکه شهروند یا رقیب سیاسی دیده شود، «باطل» دیده می‌شود؟

حکومت ممکن است با زور به دست آید، اما اعتماد مردم را نمی‌توان با زور به دست آورد. افغانستان یک کشور تک‌صدا و تک‌رنگ نیست

ستم درونی‌شده با احساس حقارت همراه می شود. آن‌ها اشتباهات یکدیگر را به عنوان دلیلی بر تایید همان کليشه‌های منفیِ گروه حاکم می‌بینند

تعلل و خود خواهی بیش از این برای نسل جوان و صاحب دغدغه پذیرفتنی نیست؛ هر روز تأخیر، دشمن را قوی ‌تر و مردم را ناامیدتر می‌کند

منطقه که از آشوب غیرقابل‌کنترل می‌ترسد، طالبان را یک شر مطلق اما قابل تحمل می‌داند و نمی‌خواهد با این شر مطلق و قدرت تخریبی مواجه شود

هیچ جامعه‌ای را نمی‌توان بدون رضایت خود، برای همیشه در ساختاری سیاسی نگه داشت که حق برابری، هویت و مشارکت آن را در تعیین آینده خویش انکار می‌کند

مناسبت‌ها می‌آیند و می‌روند؛ اما آنچه باید در زندگی ما باقی بماند و تعیین کننده است، عدالت، صداقت، مهربانی، آزادگی و مبارزه با ستم و تبعیض است

اتمر با تضعیف پایه‌های وحدت ملی و سرکوب نیروهای مردمی، یکی از مسببان اصلی فروپاشی درونی جمهوریتی بود که در نهایت به دست طالبان سقوط کرد

گوشی مرا گرفتند. عکس‌های شخصی ما را یکی‌یکی می‌دیدند و به دیگران نشان می‌دادند. می‌گفتند: “واه، واه! این‌ها را ببینید. این‌ها خراب هستند