بی‌عملی ایران نسبت به شیب تند تعطیل کردن مراکز علمی و فرهنگی و رسانه‌ای شیعیان میخ آخر را بر تابوت ارتباط متحدین استراتژیک ایران در افغانستان خواهد زد

جنجال و تعصب و سیاست قومی و شیوه مدیریت غنی، دولت را از درون چنان فروپاشانده بود که دیگر توان ایستادن نداشت

نیروهای بین المللی، افغانستان را به طالبان تحت مدیریت پاکستان تسلیم نمودند که امروز در وضعیت زن‌ستیزی، سرکوب غیر پشتون ها، فارسی‌ستیزی و حضور تروریستها قرار دارد

امروز افغانستان در برابر یک انتخاب ساده میان (ایران یا پاکستان) قرار ندارد، انتخاب اصلی میان بی‌دکترین‌بودن و صاحب‌شدن بر منافع ملی خویش است

با وجود اشتراکات زبانی، هویتی، تاریخی و تمدنی، ایران و تاجیکستان پس از بازگشت طالبان از هم‌ تباران خود بر خلاف مقاومت نخست، پشتیبانی و حمایت نکردند

در سیاست قدرت، ایتلاف‌ها دایمی نیستند؛ منافع تغییر می‌کنند و ابزارهایی که در یک مرحله مفیدند، ممکن است در مرحله‌ای دیگر به مانع تبدیل شوند

دین نباید سپر قدرت باشد بل آزاد از بازی قدرت بماند و حکومت نباید خود را صاحب انسان بداند باید خادم انسان باشد

چه زمانی افغانستان و پاکستان از این چرخهٔ باطلِ مداخله، نیابت، انتقام و بحران بیرون خواهند آمد و چه زمانی روابط دو کشور، بر پایهٔ احترام متقابل و منافع پایدار استوار خواهد شد؟

نه به اشتراک در ساختار حاکم افغانی. باید مردم صاحب حق تصمیم‌گیری درباره آینده خود باشند. این است معنای واقعی عبور از «رعیت‌زدگی» شخصیت‌های تباری

شما امروز با نسلی با‌شرف روبرو هستید؛ نسلی که تک‌ تک‌ تان را با معیار عملکرد و خیانت‌ تان نسبت به نشان جامعه ای تاجیک محاسبه خواهد کرد

دست های پنهان و اشکار میخواهند تاریخ کشور را میدان منازعه ملی و جغرافیای کشور را میدان جنگ نیابتی منطقه بسازند

همیشه قرار نیست «من» نجات‌دهنده کشور باشم؛ گاهی بزرگ‌ترین خدمت، این است که اجازه بدهیم «ما» کشور را نجات دهیم

جهاد تنها با میدان جنگ پایان نمی‌یابد؛ جهاد، مسوولیت است. پس از پایان جهاد علیه نیروهای شوروی، قاری احمد سلاح را بر زمین گذاشت؛ اما مسوولیت را نه

گوشی مرا گرفتند. عکس‌های شخصی ما را یکی‌یکی می‌دیدند و به دیگران نشان می‌دادند. می‌گفتند: “واه، واه! این‌ها را ببینید. این‌ها خراب هستند